Pierwsi rangersi

Pierwsi rangersi

Rangersi walczyli w XVII i XVIII wiecznych wojnach pomiędzy kolonistami a tubylczymi amerykanami. Brytyjskie wojska nie były przyzwyczajone do przygranicznych, leśnych działań tak jak rangersi. Byli oni pełno-czasowymi żołnierzami zatrudnionymi przez rządy kolonii do patrolowania ich granic pomiędzy fortyfikacjami i wczesnego ostrzegania o atakach. W akcjach ofensywnych byli zwiadowcami i przewodnikami lokalizującymi wioski i inne cele dla oddziałów armii regularnej i milicji.

Słowo „ranger” wywodzi się ze średniowiecznej Anglii gdzie rangiatorzy lub rangersi pełnili służbę strażników królewskich lasów. W 1371 roku niejaki Henry Dolyng był strażnikiem w New Forest a Thomas Croydon w Waltham. Zadaniem ich była ochrona jeleni przed kłusownikami, polowanie na wilki i odpędzanie bandytów grasujących na leśnych duktach.

W Ameryce termin „ranger” użyty nieoficjalnie w kontekście wojskowym pochodzi z początku XVII wieku. Rangersami nazywano ludzi zdolnych do wypraw w dzikie terytoria tubylczych amerykanów. Pierwsza wzmianka o działaniach rangersów pochodzi z 1622 roku, z zapisków z wyprawy Kapitana Johna Rorat Smitha.

W latach 1634 - 1635 Edward Backler został zatrudniony jako ranger na plantacji w Kent Island w górnej Chesapeake Bay w Virginii(obecny Maryland). Jego obowiązkiem było ostrzeganie o nadejściu Indian nękających kolonistów. Backler wykorzystywał małe oddziały rangersów należące do właścicieli plantacji w Maryland i Virginii do późnych lat 1630-tych.

W 1648 roku kolonia Maryland używała rangersów do patrolowania jej granic. Powszechne już wykorzystanie ich w Maryland występuje w latach 1665 – 1705. Po dostrzeżeniu wrogich oddziałów ostrzegali osadników i atakowali Indian kiedy tylko było to możliwe. Kolonia Virginia rozpoczęła regularne wykorzystywanie rangersów od 1676 do prawie 1717 roku. Później korzystała z ich usług sporadycznie do końca XVIII wieku. Czasami kolonie te koordynowały działania swoich oddziałów. Również inne południowe kolonie wkrótce adoptowały i używały rangersów gdy pojawiało się prawdopodobieństwo indiańskich ataków.

Również północne kolonie rozpoczęły wprowadzanie rangersów do obrony swych granic przed Indianami. W 1670 kolonia Plymouth(część obecnej Massachussets) utworzyła oddział, którym dowodził Thomas Willet. Podczas King Phillip's War(1675-1676) znanej również jako Metacomet War, Plymouth i Massachussets utworzyły i wykorzystywały rangersów do działań defensywnych i ofensywnych. Oddziały patrolowały w pobliżu osiedli osadników wypatrując Indian. Dowódcą jednego z takich oddziałów był Kpt. Benjamin Church. Ludzie Churcha byli pierwszą kolonialną siłą odnoszącą sukcesy w atakach na leśne i bagienne obozowiska Indian. We wcześniejszych latach koloniści głównie bronili się przed atakami Indian.

Church widząc nieskuteczną taktykę armii tolerował w swoim oddziale rekrutację Indian. Przekonywał neutralnych lub wrogich niegdyś Indian do poddania i dołączenia do jego oddziału. Wielu z nich przed wojną nawróciło się na chrześcijaństwo i znano ich jako Modlący się Indianie. W około 200 osobowym oddziale było tylko 60 „anglików”, reszta to zaprzyjaźnieni Indianie. Zorganizowany przez Churcha oddział wędrował ścieżkami indiańskimi przez lasy i bagna skutecznie zakładając zasadzki i atakując ich obozowiska. 12 sierpnia 1676 roku Church przeprowadził operację, podczas której zginął Metacomet, zabity przez Johna Aldermana – indiańskiego rangersa. Podczas oględzin ciała wodza Church miał powiedzieć: „żałosne, wielkie, nagie, brudne zwierzę”. Następnie ciało Metacometa zgodnie z angielskim zwyczajem wymierzania kary za zdradę zostało wypatroszone i poćwiartowane. Jego głowę wystawiono na widok publiczny w Plymouth. Żonę i syna wodza sprzedano w niewolę. Śmierć Metacometa zakończyła King Phillip's War. Jednostki Churcha wykorzystywane były w późniejszych wojnach King William' War(1688-1697) czy Queen Anne's War(1702-1713). Wreszcie kompanie rangersów mogły bardzo skutecznie atakować i zasadzać się na wrogich Indian. Wiele z innych północnych kolonii podążyło śladem Plymouth i Massachussets wykorzystując rangersów do ochrony granic przez cały XVIII wiek. Rangersi New Scotia, New York czy Georgia walczyli w War of Jenkins' Ear(1739-1748) czy King George's War(1744-1748) przeciwko Hiszpanom oraz Francuzom i ich indiańskim sprzymierzeńcom.

Benjamin Church uważany jest za ojca amerykańskich rangersów. Jako pierwszy dostrzegł konieczność stosowania indiańskiej taktyki wojennej i tworzenia mieszanych oddziałów składających się z pograniczników i zaprzyjaźnionych tubylczych Indian. Dzięki temu wojskowe oddziały kolonialne zdolne były do skutecznej penetracji niezbadanych terytoriów indiańskich. „Biali” rangersi nosili swoje własne ubrania oraz zalecane przez Churcha mokasyny, legginy i małą siekierkę lub tomahawk. Jego pamiętniki „Entertaining Passages Relating to Phillip's War” wydane w 1716 roku uważane są za pierwszy podręcznik wojskowy w Ameryce. Church zmarł w 1718 roku.

W kompaniach Benjamina Churcha służyli ojciec i dziadek dwóch słynnych później rangersów: Johna Lovewella i Johna Gorhama. John Lovewell urodził się 14.X.1691 roku. Mieszkał w dzisiejszym Nashua w New Hampshire. Mimo młodego wieku wsławił się podczas Father Rules War(1722-1725) znanej też od jego imienia Lovewell's War. Służąc jako kapitan milicji przeprowadził 3 wyprawy przeciwko Abenaki. W ostatniej z nich 9.V.1725 roku zginął od kuli jednego z Indian Abenaki. W bitwie tej zginął również wódz Abenaki Paugus. Miejsce długiej ponad 11-godzinnej, bezpardonowej bitwy nazwano później Lovewell's Pond. John Lovewell był najsłynniejszym po Churchu, XVIII wiecznym rangersem. Zdobył przydomek Scalp Hunter lub Indian Hunter. Legendy o jego wyczynach opowiadano i śpiewano przy ogniskach przez wiele lat po śmierci Lovewella.

Kolejnym słynnym rangersem okresu pierwszej połowy XVIII wieku był John Gorham(1709-1751). Podczas King George's War utworzył znanych „Gorham's Rangers”. Kompania Gorhama(lub Gorehama jak również go nazywano) walczyła na granicy Akadii i Nova Scotia. W wyniku jego wybitnej służby otrzymał stopień kapitana regularnej Armii Brytyjskiej. Był on pierwszym z 3-ch najsłynniejszych amerykańskich rangersów, którzy otrzymali stopnie oficerskie Brytyjskiej Armii. Drugim był jego młodszy brat Joseph Gorham a trzecim Robert Rogers. Nawet starania Georga Washingtona o przyznanie stopnia oficerskiego zostały odrzucone. Trzeba tu zauważyć różnicę w stopniach oficerskich wojsk regularnych a kolonialnych. Najwyższy prestiż posiadały stopnie armii regularnej. Natomiast stopnie np. kapitanów czy pułkowników(colonel) wojsk kolonialnych traktowane były jako cywilne tytuły honorowe. Każdy dowódca oddziału milicji miał stopień kapitana.

Po wybuchu King George's War oprócz Johna Gorhama, wielu innych weteranów Lovewella stworzyło oddziały rangersów, prowadząc ich intensywne szkolenie w oparciu o swe własne doświadczenia walk leśnych. Jednym z rekrutów, który dołączył do tak tworzonych oddziałów był nastoletni Robert Rogers, późniejszy twórca tych najsłynniejszych formacji znanych jako Rogers Rangers.