Prowincjonalni rangersi

Prowincjonalni rangersi

Rogers Rangers byli największą liczebnie jednostką rangersów ale nie byli oni jedynymi kompaniami rangersów podczas tej wojny. W czasie FIW wiele koloni powoływało i opłacało swoje własne rangerskie oddziały. Przyjmowano, że w każdym oddziale milicji powinna być kompania rangersów.

Massachusetts od 1754 roku posiadała kompanię Stockbridge Mohican(Mahican) Indians, która działała jako rangersi. Rozwiązano ją w 1756 roku, gdy większość Indian przeszła do Rogers Rangers.

Z Massachusset pochodziła też kompania Partridge's Provincjal Rangers znana również jako Partridge's Light Infantry lub Royal Hunters. Terenem ich działania był rejon Jeziora George. Dowódcą kompanii był Colonel(Płk) Oliver Partridge. W lipcu 1758 uczestniczyli w nieudanym ataku na Fort Carillon a miesiąc później, w sierpniu kilku ochotników kompanii walczyło z Rogersem w zasadzce pod Fort Ann.

W jednej z prowincji Massachusetts Bay Colony, w Nova Scotia działały 2 znane kompanie rangersów – Gorham's Rangers i Dank's Rangers. Tej pierwszej warto poświęcić więcej miejsca ponieważ była to najstarsza kompania rangersów działająca nieprzerwanie od 1744 roku do jej rozwiązania w 1763. Rangersi Gorhama zaczynali jako Kpt. John Gorham's Indian Rangers of the Woods. Kompania złożona była głównie z Indian Mohawk i Metysów, doskonale zaznajomionych z indiańską taktyką. We wrześniu 1744 roku ówczesny gubernator Nova Scotia, William Shirley wysłał kompanię Gorhama do Annapolis celem wzmocnienia garnizonu. Podczas tej kampanii przeprowadzili wiele potyczek z indiańskimi sprzymierzeńcami Francuzów. W 1747 roku John Gorham dostał od króla George II patent oficerski kapitana armii regularnej do dowodzenia kompanią 100 ludzi w celu obrony twierdzy Annapolis i prowincji Nova Scotia. W latach 1747 – 1749 Gorham's Rangers wspólnie z głównymi siłami bronili prowincji wspierani przez 2 uzbrojone, prywatne okręty żaglowe Gorhama. Operując na wodzie i lądzie, zastraszali Indian i akadyjskich Francuzów systematycznie powiększając obszar angielskiego panowania. W 1749 roku kompania włączona została do wojsk Nova Scotia stając się właściwie regularnym oddziałem. I chociaż King George's War zakończyła się w 1748 roku, oni ciągle zaciekle walczyli z Francuzami i Indianami aż do 1752 roku. W latach 1749 – 1752 kompania Gorhama czasowo połączona była z dwoma innymi, krótko istniejącymi kompaniami. Przez cały ten czas prowadzili rekrutację wzmacniając kompanię. W październiku 1750 roku ogłoszenie w Boston Weekly News zachęcało „gentlemen volunteers” do zaciągania się do Niezależnych Kompanii Rangersów w Nova Scotia. Rekruci obiecane mieli uniformy z niebiesko-czarnego sukna, fundusze na rozrywki i w dyskretny sposób nagrody za indiańskie skalpy.

W 1751 roku zmarł John Gorham, jego następcą został młodszy brat Joseph, który do tej pory był pierwszym porucznikiem w kompanii.

W 1755 roku zapiski francuskie wymieniały ich jako „...niezależną kompanię 120 porządnych Maringhams(Mohican) Indian, którymi nasi indiańscy sprzymierzeńcy pogardzają i złych obywateli z innych narodów. Korpus ten przeznaczony jest do działań w lasach”, dodając że oni nie „rezydują w Halifax”. Wtedy kompania miała 110 szeregowych i 6 oficerów, później w 1757 roku zwiększono stan do 130 rangersów i 8 oficerów. W 1758 roku Gorham's Rangers byli częścią armii Gen. Amhersta podczas oblężenia twierdzy Louisbourg chroniąc tyły i flanki Brytyjczyków przed Francuzami i Indianami. Następnego roku rangersi Gorhama byli jedną z sześciu kompanii rangerskich wchodzących w skład armii Gen. Jamesa Wolfe'a biorącej udział w ataku na Quebec. W rzeczywistości Gorham's Rangers działali bardziej na wschód od Quebec, niszcząc w sierpniu i na początku września 1759 roku wiele osad takich jak La Malbaie i Kamouraska. Wrócili do Nova Scotia po kapitulacji miasta. W sierpniu 1760 roku Joseph Gorham w uznaniu zasług awansowany został na stopień majora armii regularnej. Jego rangersi nazywali się teraz North American Rangers i jako jedyny oddział rangerski włączeni zostali w skład armii regularnej. Oddział składał się z jego własnej i jednej lub kilku innych kompanii. Prawdopodobnie część z nich wysłano do dzisiejszego New Brunswick. W 1762 roku jakieś 225 rangersów Gorhama wysłano do New York skąd wypłynęli do Havany gdzie dołączyli do oblegających miasto Brytyjczyków. Po upadku Havany rangersi wcieleni zostali do innych brytyjskich regimentów stacjonujących na Kubie. Gorham i jego oficerowie powrócili do New York przeprowadzając nową rekrutację do tworzącego się Corps of Rangers. Oddział ten rozwiązano pomiędzy 1763 – 1764 rokiem chociaż później część z nich walczyła przeciwko Pontiakowi.

Jak wspomniano wcześniej, pierwsze informacje o uniformach Gorham's Rangers pochodziły z 1750 roku. Do około 1761 roku rangersi nosili kurtki z grubego, czarnego materiału z niebieskimi klapami i mankietami oraz kamizelki z rękawami i białymi guzikami, krótkie kurtki bez rękawów z otworami rękawowymi i skrzydłem(naramiennikiem) jak u doboszy, bryczesy, krótkie, czarne „spódniczki” lub kilty z paskiem i guzikiem odpinanym z przodu, czarne legginy zapinane w łydce i tradycyjny szkocki bonnet wskazujący na szkockie wpływy rekrutów i Highlanders. Uniform ten noszony był niewątpliwie przez wszystkie 6 kompanii rangersów będących z Jamesem Wolfe. Spódniczka lub kilt musiała być z ciepłego materiału zapewniającego ochronę podczas dłuższego oczekiwania w zasadzce lub podczas ekspedycji wodnych łodzią lub kanu. Mogła być szybko odczepiona podczas poruszania się przez gęste zarośla. Legginy indiańskie wszelkich modyfikacji, zrobione były z podwójnej warstwy wełnianego materiału. Dawały one nogom większą swobodę i ochronę niż wojskowe getry(kamasze). Angielskie regimenty często adoptowały je do noszenia w polu. Około roku 1761 rangersi adoptowali bardzo praktyczny uniform składający się z brązowo-czerwonych odwracalnych kurtek, brązowych peleryn z brązowymi podszewkami, brązowych kamizelek, lnianych spodni i skórzanych dżokejek z liściem lub gałązką dębu z lewej strony. Zielone gałązki na czapkach były popularnym angielskim znakiem rozpoznawczym.

Druga znana kompania rangersów z Nova Scotia to Dank's Rangers Company, której dowódcą był Benoni Danks. Kompania wzorowana była na rangersach Gorhama z którymi często współpracowała. Powstali z początkiem 1756 roku z ludzi służących w 2 rozwiązanych prowincjonalnych batalionach z New England. Byli to głównie szkoccy i irlandzcy imigranci oraz Metysi z New England. Zadaniem ich było wzmocnienie brytyjskiego garnizonu na przesmyku Chiguecto i ochrona rejonu Fort Beausejour. Później operowali w płn-zach. części Nova Scotia oraz północnej i wschodniej części późniejszego New Brunswick. Kompania przeprowadzała typowe działania partyzanckie i rekonesanse zwiadowcze. Ich głównymi wrogami byli sprzeciwiający się wysiedleniu Akadyjczycy i przeciwni brytyjskiemu panowaniu Indianie Mi'kmaq. Brali również udział w kilku wielkich kampaniach np. w 1758 roku w lądowaniu pod Louisbourg czy w 1759 podczas oblężenia Quebec. Prawie cały czas stan kompanii wynosił przeciętnie około 100 rangersów. Podczas walk z Indianami i kanadyjską milicją w okolicach Quebec i w późniejszych potyczkach kampania poniosła ciężkie straty w ludziach. A gdy Benoni Danks został poważnie ranny, oddział czasowo włączono do kompanii rangerskiej Mosesa Hazena. Później kompania włączona została do dowodzonego przez Maj. Josepha Gorhama Corps of Rangers. Jako część korpusu, rangersi Danksa brali udział w oblężeniu Havany w 1762 roku. Prawdopodobnie wtedy ich stan zwiększył się do około 125 rangersów. Według informacji Israela Putnama, pod Havaną 23 września 1762 roku Danks sprzedał stanowisko oficerskie w rangersach na rzecz Andrew Watsona. Watson dowodził kompanią przez następne kilka miesięcy aż do rozwiązania oddziału. Połowa ludzi zmarła na skutek chorób tropikalnych, resztę włączono do brytyjskich regimentów piechoty, które również były przetrzebione przez choroby. Kompania Danksa znana była z bitności ale i ze szczególnego okrucieństwa. Najbardziej z ich rąk ucierpieli mieszkający w okolicach Fort Cumberland Indianie Mi'kmaq, którzy byli głównym ich celem. Złą opinię mieli również wśród brytyjskich osadników, którzy oskarżali ich, że w pogoni za premiami zabijali i skalpowali zarówno wrogów jak i swoich. Zachowały się zapiski o działaniach kompanii Danksa sporządzone przez Arthura Daught'y, redaktora dzienników Kpt. Johna Knoxa, oficera służącego w Fort Cumberland w 1759 roku. Ludzie Danksa zabijali i skalpowali Indian, Akadyjczyków i Francuzów za cichym przyzwoleniem władz brytyjskich. Knox wspomina też, że w 1758 roku podczas Petitcodiac River Campaign ratował akadyjskie kobiety z rąk rangersów Danksa.

Prawdopodobnie nosili podobne stroje jak rangersi Gorhama.

W Wirginia pierwsze leśne oddziały rangersów w służbie koloni pojawiły się w lutym 1755 roku w sile 6 kompanii organizowanych dla armii Gen. Braddocka. W maju, z Braddockiem było już siedem 50 osobowych kompanii ale 5 określanych było jako „rangers” a 2 jako „carpenters”. Doznały one dużych strat w klęsce pod Monongahela 9 lipca. Kilku oficerów zginęło lub było rannych.

W innej części Wirginia od maja 1755 roku powołano trzy 50 osobowe kompanie dla ochrony granic kolonii. Od 1756 każda z tych kompanii miała 100 ludzi i służyły one w płd-zachodniej części kolonii. Od maja do września były już 4 kompanie ale później zostały zredukowane do 3 a następnie, 1 lutego 1760 roku zlikwidowano je.

W lutym 1755 roku gubernator Dinwiddie uważał, że „niebieskie z czerwonym” były „bardzo właściwymi uniformami”. Prawdopodobnie takie mundury miały kompanie rangersów będące z wojskiem Braddocka i w późniejszych kampaniach.

New Jersey jesienią 1756 roku powołała 120 osobową kompanię rangersów. Dowódcą został kpt. Gardiner. Kompania chroniła granicę kolonii wzdłuż rzeki Delaware. 22 października 1757 roku na prośbę Lorda Loudouna powołano kolejną 100 osobową kompanię Hezekiel Dunn's Rangers. Od sierpnia 1758 roku kompanie przeorganizowano w 2 kompanie 75 osobowe. Uchwalono też, że do tych kompanii przydzielonych będzie około 50 „dużych, silnych i ostrych psów”. Rangersi pokazali się w kilku akcjach np. 13.VI.1758 roku w zwycięskiej potyczce pod Westfall przeciwko około 50 Indianom. Stacjonowali w Fort Oswego, Służbę pełnili do 1760 roku.

Rhode Island 19.IX.1757 roku powołało 70 osobową kompanię rangersów.

Connecticut powołało w 1758 roku 75 osobową Putnam's Connecticut Rangers. W lipcu rangersi brali udział w nieudanym ataku na Fort Carillon. 8 sierpnia Major Israel Putnam dostał się do niewoli francusko-indiańskiej. W nieudanym ataku na Fort Carillon uczestniczyła również kompania rangersów z New Hampshire – Cpt. Lovell's New Hampshire Rangers.

Kolonie North Carolina i South Carolina w razie konieczności również powoływały kompanie rangersów. Brały one udział w tłumieniu Cherokee Rebellion.