Kampanie wojenne

Kampanie wojenne

 Kampanie 1757

Z początkiem roku rangersi przeprowadzili kilka zwiadów w kierunku Fort Carillon. 21 stycznia zapisał się jako 1 Bitwa na Rakietach Śnieżnych, podczas której świetne opinie zebrał John Stark, który przejął dowodzenie gdy po postrzale w głowę, Robert Rogers dłuższy czas był oszołomiony. Widząc coraz większą użyteczność rangersów wydano rozkazy powołania kolejnej kompanii. W styczniu 1757 roku Lord Loudoun zalecił by kompania rangersów miała 1 kapitana, 1 porucznika, 1 chorążego, 4 sierżantów i 100 szeregowych. Pod koniec marca dzięki ostrożności Starka i jego rangersów udało się uratować Fort William Henry przed pierwszym niespodziewanym atakiem Francuzów. Następne miesiące przebiegały na kolejnych zwiadach wzdłuż Jeziora George. Werbowano również nowych rekrutów do następnych kompanii. Ostatecznie powstało 9 kompanii, których dowódcami zostali: Robert Rogers, James Rogers, John Stark, William Stark, Shepherd, Bulkeley, McCurdy, Jonathan Brewer i dowodzący „indiańską” kompanią Moses Brewer. Część wyruszyła do Halifax i 1 sierpnia dołączyła do armii Loudouna zbierającej się do ataku na Louisbourg. Jednak przybycie silnej floty francuskiej uniemożliwiło atak i Rogers jesienią powrócił do Albany. Z początkiem lipca Richard Rogers' Company oraz nowo powstała Burkin's Company udały się do Fort William Henry jako uzupełnienie garnizonu. W tym czasie reszta pozostawała w Fort Edward prowadząc działania zwiadowcze w rejonie Jeziora George. Rangersi brali udział w kilku potyczkach z Francuzami i ich indiańskimi sojusznikami szykującymi się do kolejnego ataku na Fort William Henry. Kompanie te przebywały w obleganym forcie a następnie 9 sierpnia, poddały się wraz z załogą po kapitulacji fortu.
Wtedy też utworzona została ochotnicza kompania złożona z wyselekcjonowanych żołnierzy i oficerów z różnych regimentów regularnych chcących się uczyć metod walki stosowanych przez Rogersa. Ponieważ reguły szkolenia rangersów były nieznane większości oficerów brytyjskich, z polecenia Lorda Loudouna Rogers napisał „Rules for the Ranging Service”. Miały one być również skierowane do pozostałej kadry oficerskiej.

W grudniu Rogers poprowadził śmiały zwiad celem zdobycia informacji i schwytał kilku jeńców z Fort Carillon.

 

Kampanie 1758

W 1758 roku nastąpił kolejny wzrost liczebności rangerskich kompanii. W styczniu, w New England powołano 5 nowych kompanii(w tym kolejną Stockbridge Indians). Z początkiem marca zebrane one były w Fort Edward, skąd 4 z nich wysłano do Halifax by dołączyły do wojsk Gen. Amhersta. W sierpniu wzięły częściowo udział w oblężeniu i zdobyciu Louisbourga. Oddziały rangersów brały również udział w expedycji Monktona w górę rzeki St. John(dzisiejszy New Brunswick) i jesienią w wyprawie Wolfe'a na półwysep Gaspe'. W tym czasie Rogers z innymi kompaniami przebywał na Wyspie Rogersa koło Fort Edward. W marcu 1758 roku ledwo uszedł z życiem Francuzom i Indianom podczas fatalnego zwiadu, w którym zginęło wielu rangersów.

6 kwietnia Rogers awansował do stopnia majora. W lipcu kompanie Rogersa, Starka, Burbanka i Shepparda wraz z 2 kompaniami Stockbridge Indians były z Gen. Abercromby podczas nieudanego ataku na Fort Carillon(Ticonderoga). 8 sierpnia niedaleko Fort Ann, Rogers z częścią rangersów i milicji kolonialnej wpadł w zasadzkę zastawioną przez Francuzów i Indian. Po 2 godzinach walki wycofali się. Obie strony poniosły znaczne straty.

W maju 1758 roku, Gen. Abercromby upoważnił Sir Williama Johnsona do powołania kompanii rangersów w celu „ochrony rzeki Mohawk” składającej się ze 100 „zdolnych do służby młodych ludzi doskonale obeznanych w tej części kraju” w „założeniu takich jak inni rangersi Rogersa”. W końcu sierpnia około 60 z nich było z Płk. Bradstreetem w zakończonym sukcesem zdobyciu Fort Frontenac.

Istotną sprawą jest to, że w 1758 roku kompanie rangersów były podzielone i służyły pod różnymi dowódcami. Te wysłane do Halifax dołączyły do rangersów Gorhama i znalazły się pod dowództwem Maj. Scotta z 40th Foot Regiment, podczas gdy kompania z doliny Mohawk była pod Sir Williamem Johnsonem. Tylko kompanie z Fort Edward były dowodzone przez Rogersa. Nie dotyczyło to prowincjonalnych kompanii rangersów takich jak rangersi Putnama - Putnam's Conneticut Rangers.

 

Kampanie 1759

W 1759 roku dużą część regimentów brytyjskich przeorganizowano na modłę rangerską. Powstawały również nowe jednostki np. w 1758 roku Thomas Gage założył znany później 80th Light Infantry wzorowany na rangersach. Gage krytykował niezależność rangersów, którzy wg niego byli trudni w dowodzeniu. Proponował by rangersów dołączyć w charakterze przewodników do jednostek regularnych lekkiej piechoty. Sam Gen. Jeffrey Amherst nie był zapalonym wielbicielem Indian ani podobnym im rangersom ale bardzo wysoko oceniał ich przydatność jako zwiadowców. Wymagał jednak by każdy rangers był w gotowości jak żołnierz armii regularnej.

W czerwcu 1759 roku 6 kompanii z Fort Edward wyruszyło przed częścią wojsk Amhersta idącą na Fort Carillon i St.Frederic. Francuzi opuścili te forty 26 lipca a 1 sierpnia rangersi byli pierwszymi, którzy je zajęli. W następnych miesiącach rangersi wychodzili na wiele zwiadów a około 200 rangersów wysłano do Fort No4 celem budowy drogi. Z początkiem października Rogers poprowadził około 140 rangersów i ochotników z regimentów regularnych na śmiały rajd na wieś Abenaki w St.Francis(obecny Odanak). Uderzając we wczesnych godzinach rannych 4 października całkowicie spalił wieś zabijając wielu Indian(w tym kobiet i dzieci).

Większość wojowników była nieobecnych, prawdopodobnie ślady oddziału Rogersa zauważono wcześniej ale zupełnie zignorowano zagrożenie. Rangersi ścigani przez około 300 Francuzów i Indian dotarli do Fort No4 i z początkiem grudnia ostatecznie do Crown Point.

W 1759 roku 6 kompanii było również w Nova Scotia i popłynęły one z armią Gen. Wolfe na Quebec. Dowódcami tych kompanii byli: James Rogers, Moses Hazen, Jonathan Brewer, John Stark, Benoni Dank's i Joseph Gorham. Pod koniec czerwca jako pierwsze wylądowały na Ile d'Orleans. Lato spędziły prowadząc potyczki i wypady paląc około 1200 domów w pobliżu Quebec. 18 września kompania Hazena wraz z brytyjskim garnizonem odebrała kapitulację Quebec.

 

Kampanie 1760 – 1761

W 1760 roku rangersi w New England „znów stali się użyteczni”. 6 kompanii pod Maj. Robertem Rogersem, jako część armii Havilanda wyruszyła w górę rzeki Richelieu na Montreal a 2 kompanie z armią Gen. Amhersta z Jeziora Ontario do Montrealu przez St. Lawrence River. Kompania Hazena pozostała z Gen. Murrayem w Quebec i brała udział w bitwie pod Sainte-Foy, skąd Brytyjczycy musieli wycofać się do Quebec. Później kompania Hazena razem z armią Murraya wyruszyła pod Montreal by połączyć się z Amherstem i Havilandem.

Z początkiem czerwca Rogers z 275 rangersami odparł francuski atak na Isle Lamotte i przekradając się obok Isle-aux-Noix i St. Jean zaatakował Fort St. Terese. Później Francuzi opuścili Isle-aux-Noix i inne forty nad rzeką Richelieu. Z końcem sierpnia rangersi byli pierwszymi brytyjskimi żołnierzami zajmującymi St. Jean i Chambly. 6 września osiągnęli Longeuil na południe od Montrealu łącząc się z armią Amhersta i Murraya. Dwa dni później Francuzi poddali się kończąc wojnę w Kanadzie.

Gen. Jeffrey Amherst wyznaczył części rangersów zadanie przejęcia francuskich fortów na zachodzie. 12 września 1760 roku Rogers opuścił Montreal z około 200 rangersami pod kapitanami Jonathanem Brewerem i Johnem Waitem. Później dołączyła kompania z 60th Foot Regiment. 29 listopada przejęli Fort Detroit, w grudniu oddział Por. Johna Buttlera zajął forty Ouiatenon i Miami. Jednak przed nadejściem zimy nie udało się osiągnąć Michilimackinac. Łodzie którymi poruszali się rangersi utknęły w szybko zamarzających wodach jeziora. Rogers z ludźmi powrócił więc na wschód eskortując francuski garnizon z Detroit i przybywając do New York w lutym 1761 roku.

Tymczasem inne kompanie rangersów, które powróciły do New England przed listopadem 1760 roku zostały rozwiązane. Dowództwo brytyjskie by pozbyć się kosztów utrzymania rangersów zredukowało ich do kompanii Ogdena i Waita, które w liczbie 115 wszystkich rangersów zebrano w New York celem dołączenia do wojsk formowanych przeciwko Cherokee w South Carolina. Ostatecznie jednak 3.V.1761 roku popłynęli z innymi oddziałami brytyjskimi na Guadeloupe. Prawdopodobnie zostali tam połączeni z innymi jednostkami ponieważ zniknęli z archiwalnych zapisów.

 

Powstanie Pontiaka 1763

W Powstaniu Pontiaka walczyły różne jednostki rangersów i chociaż w wielu z nich służyli weterani Rogersa nie były to już jednak odziały Rogers Rangers.

Latem 1762 roku w Maryland i Pensylvania Kpt. Joseph Hopkins powołał Queen's Royal American Rangers. Był to brytyjski oddział wojskowy mający 4 oficerów i 100 szeregowców, w tym 2 doboszy. Jak podawał dziennik Hannah Calendar ubiór rangersów był „romantyczny, zielony z żółtymi guzikami i dziurkami, zielonymi czapkami przyozdobionymi piórami lub kwiatami. Z przodu czapki widniał łaciński napis Per Salvas”. Przypuszczalnie złote obszycia dziurek i guzików mieli tylko oficerowie. W sierpniu wyruszyli z Philadelpfia do Detroit a w listopadzie wysłano ich do Niagara. W maju 1763 kompania ponownie wróciła do Detroit i walczyła podczas oblężenia fortu. 2 czerwca 1763 roku, 25 mil od Detroit podążający z posiłkami Por. Cuyler z 80 rangersami, 18 żołnierzami 60th Foot Regiment i markietantami wpadł w pułapkę zastawioną przez Indian Pontiaka. Około 10 rangersów z 50 ocalałych uciekło z Cuylerem do Detroit uzupełniając część garnizonu w oblężonym forcie. Kpt. Hopkins był już wtedy w Detroit. Podczas oblężenia ci dzielni ale trudni ludzie oskarżani byli o niedżentelmeńskie zachowania, handel rumem z zyskami dla Cuylera i 14 innych innych oficerów w tym Roberta Rogersa. Rogers jako niezależny oficer wycofany z wojska był w forcie podczas oblężenia. Dowódca fortu Mjr. Henry Gladwin z 80th(Gage's) Light Infantry bardzo cenił doświadczenie Rogersa i w pełni je wykorzystywał w tych trudnych chwilach. Rogers z około 20 rangersami Hopkinsa osłaniał tragiczny „poranny krwawy zwiad” 31 lipca 1763 roku. 9 września Gen Amherst rozkazał rozwiązać kompanię a 4 grudnia rangersów wcielono do 46th Foot Regiment.

Podczas Powstania Pontiaka do walki z Indianami powoływano również inne kompanie rangersów. Należały do nich np. kompanie rangersów Thomasa Cresapa i Jamesa Smitha.


                            Benjamin West - The Death of General Wolfe