Wojna o Niepodległość

Wojna o Niepodległość

Na wieść o wydarzeniach w zbuntowanych koloniach i po kłopotach sądowych w Anglii Rogers powrócił do Ameryki w lipcu 1775 roku. Amerykanie nie byli zorientowani w życiu Rogersa. Patrzyli na niego jako na znanego dowódcę rangersów i nie do wytłumaczenia dla nich było jego pijackie i rozpustne zachowanie. W tym czasie Rogers był już mocno uzależniony od alkoholu, który zniszczył jego późniejsze życie i doprowadził do utraty rodziny, ziemi, pieniędzy i przyjaciół. Nie jest dokładnie jasne co nastąpiło między liderami rewolucji a Rogersem. Został aresztowany w Philadelphia przez lokalny Komitet Bezpieczeństwa jako podejrzany o szpiegostwo. Zwolniono go warunkowo po daniu słowa honoru, że nie będzie służył przeciwko koloniom. Zgłosił chęć służby do komisji w armii kolonialnej ale Kongres Kontynentalny odmówił mu na podstawie tego, że był brytyjskim oficerem. Później napisał do Georga Washingtona prosząc go o komendę. Zamiast tego Washington miał go aresztować ale zbiegł w drodze do więzienia.

W tym okresie w zasadzie Rogers nie zachowywał się ani jako lojalista ani jako potencjalny rewolucjonista. Nie był politykiem i jako niespokojnej duszy trudno mu było zachować neutralność. Po powrocie do Ameryki nie wrócił do New Hampshire wznowić życie z Elizabeth. Zamiast tego wędrował po okolicy rozprawiając z różnymi osobami: lojalistami i zwolennikami zbuntowanych kolonii. Miał pretensje do Kongresu i często wyrażał sprzeczne politycznie opinie. Może jego postępowanie nie było szpiegowskie jak uważał Washington ale postępowaniem złamanego człowieka, cienia dawnej osoby. Kiedy rozmawiał z innymi sprawiał wrażenie jakby wrócił z tawerny gdzie pił mocno.

Po ucieczce z aresztu Washingtona, zaoferował służbę armii brytyjskiej. Brytyjscy dowódcy mieli nadzieję, że zmieni swe życie niegodne jego reputacji. Polecili mu zadanie sformowania nowego, rangerskiego rodzaju oddziału. W 1776 roku Rogers założył Queen's Rangers, od 26 sierpnia zostając jego dowódcą.

We wrześniu 1776 Rogers pomógł w schwytaniu Nathana Hale'a, szpiega Armii Kolonialnej. W Bibliotece Kongresu znajduje się opis pojmania Hale'a napisany przez sklepikarza z Connecticut Tiffany'ego. Według opisu Tiffany'ego Rogers miał nie wierzyć słowom Hale'a i udawał patriotę by ten mu się zdradził.

21 października 1776 roku jego oddział Queen's Rangers został zaatakowany przez rebeliantów niedaleko Mamaroneck w New York. Bastion rangersów został zdobyty ale główne siły Rogersa zmusiły przeciwników do odwrotu. 21 stycznia 1777 stracił dowodzenie rangersami.

W 1777 roku przeniesiono go na przymusową emeryturę ze względu na „kiepskie zdrowie”. Nietrudno się domyślić co było prawdziwą przyczyną „kiepskiego zdrowia”. Powrót do domu był niemożliwy. Egzekucja Hale'a i zorganizowanie oddziału przeciwko kolonistom potwierdziły brak zaufania Washingtona do Rogersa. Za jego namową zgromadzenie New Hampshire wydało 2 dekrety związane z Rogersem: pierwszy skazujący go na banicję w całym New Hampshire a drugi nakazujący rozwód z jego żoną na podstawie oskarżenia o porzucenie i niewierność Rogersa. Jeśli Elizabeth chciała pozostać w New Hampshire, nie mogła udzielić mu żadnej pomocy lub oznak przyjaźni czy litości.

Rogers wyjechał na krótko do Anglii, powrócił w 1779 roku by w maju, w Nova Scotia założyć składający się z 2 batalionów King's Rangers. Jednostka nie została ukończona i nie walczyła. Z powodu alkoholizmu nie mógł zachować stanowiska dowódcy, ciężar rekrutacji spadł na jego brata Jamesa.