Lata powojenne

Lata powojenne

Rogers z całym poświęceniem pełnił obowiązki dowódcy rangersów. Jak było często stosowane w brytyjskiej armii, wydawał własne pieniądze na doposażenie swoich żołnierzy, zakup utraconej w walkach broni itp. Skutkiem tego miał poważne długi. W 1764 roku stanął przed problemem spłaty swoich wierzycieli. By podreperować finanse zaangażował się na krótko w śmiałe przedsięwzięcie z handlarzem z Detroit, Johnem Askinem. Kiedy interes zakończył się fiaskiem, w nadziei na zdobycie pieniędzy zajął się hazardem w wyniku czego zrujnował się totalnie. Wierzyciele za niespłacone długi wsadzili go do więzienia w New York. Weterani, którzy służyli pod Rogersem włamali się do więzienia i uwolnili swego dawnego dowódcę. Rogers uciekł do New Hampshire a następnie w 1765 roku wykorzystując swoją sławę popłynął do Anglii w celu zdobycia pieniędzy za służbę. W 1766 opublikował swoje „Reminiscences of the French War”, pełną relację z jego leśnych walk, którą naszkicował w swoich dziennikach. Opublikował również własną ocenę amerykańskich kolonii w „A Concise Account of North America”. Książki opublikowane w Londynie są cennym wkładem w historię FIW. Są zwięzłym i żywym rodzajem „historycznej geografii” - niezwykle szerokiej wiedzy podanej z pierwszej ręki. Niewątpliwie publikując swoje książki korzystał z pomocy redakcyjnej swojego sekretarza Nathaniela Potter'a, absolwenta College of New Yersey, którego poznał krótko przed wyjazdem do Anglii. Obie książki zostały bardzo dobrze przyjęte przez krytyków londyńskich, czego nie można powiedzieć o opublikowanej kilka miesięcy później sztuce „Ponteach(Pontiac): or The Savages of America” - ważnej jako wczesnej amerykańskiej sztuki dramatycznej. Ukazał w niej pełen współczucia i zrozumienia obraz Indian amerykańskich. Sztuka po ukazaniu się osiągnęła średni sukces, mimo to przyciągnęła królewską uwagę. Na audiencji u króla George'a III, Rogers zaproponował podjęcie ekspedycji dla znalezienia Northest Passage(Przejścia Północnego), którą to ideę zaszczepił mu Gubernator North Carolina, Artur Dobbs. Jego misja do Londynu odniosła sukces. Król mianował go zarządcą Michilimackinac(Mackinaw City w Michigan).

Na początku 1766 roku Rogers powrócił do Ameryki i wyruszył z małżonką do dalekiej handlowej placówki w Fort Michilimackinac gdzie w sierpniu tego roku rozpoczął pełnienie obowiązków królewskiego zarządcy.

Podczas jego nieobecności, Generała Amhersta zastąpił nowy dowódca wojsk brytyjskich w Ameryce, Sir Thomas Gage – zajadły wróg Amhersta. Rogers jako lojalny przyjaciel Amhersta znalazł się w gronie osób znienawidzonych przez Gage'a. Rogers miał wielu wrogów. Arystokratyczni oficerowie brytyjscy zazdrościli mu kariery wojskowej. Zwolennikiem Rogersa na pewno nie był Płk. William Haviland czy też znani George Washington i Sir William Johnson, który w 1767 roku w jednym z listów pisał o Rogersie jako o „bardzo niepiśmiennym człowieku”. Oczywiście było to przesadnie obraźliwe określenie.

Gage jako arystokrata i polityczny intrygant widział Rogersa jako prowincjalnego perweniusza i jego przyjaźń z Amherstem mogła stanowić zagrożenie dla dopiero co zdobytej władzy. W tym czasie Rogers był wciąż w brytyjskiej armii w stopniu emerytowanego kapitana z wypłatą połowy żołdu. Podlegał też w pewnym stopniu jurysdykcji wojskowej Gage'a. Gage nie mógł jednak podważyć Rogersowi nadanej przez króla funkcji, chyba że znalazłby legalny powód jego odwołania. Zaczął więc szukać jakiegoś pretekstu, który doprowadziłby do usunięcia Rogersa z powierzonego mu przez króla stanowiska.

Nie wiedząc nic o spiskowaniu Gage'a, Rogers spełniał swe administracyjne obowiązki z pełnym zapałem. Wysłał ekspedycje w poszukiwaniu legendarnego Przejścia Północnego ale Jonathan Carver i James Tute powrócili z niczym nie znajdując drogi do Pacyfiku. Dostrzegał potrzebę jedności i mocnego rządu prowincją, negocjował z francuskimi Indianami, w 1767 rozwinął plan zarządzania zwiększający królewską władzę rejonu Michigan. Raportował o wszystkim do Londynu i miał poparcie króla ale plan miał małą szansę przyjęcia ponieważ Parlament nie był zainteresowany zwiększeniem królewskiej władzy.

Tymczasem Gage używał każdej okazji do szkalowania Rogersa przedstawiając go jako oportunistę, który dorobił się bogactwa na wojnie i przepuścił je przez rozpustę. W listach pisał o Rogersie jako człowieku dzikim, próżnym i przebiegłym. Jak dużo z tych oskarżeń było prawdą trudno powiedzieć. Rogers nie stronił od alkoholu i często widywany był w miejscach „o złej reputacji”, grzecznym ułomkiem również nie był. Gage mówił też o nielojalności Rogersa wobec niego, problemem dla Gage'a były bardzo dobre kontakty Rogersa z Indianami. Jak większość arystokratycznych oficerów w Ameryce uważał on Indian za podstępnych pasożytów. Gage wynajął szpiegów wśród podwładnych Rogersa by przechwytywali jego korespondencję. Niefortunnie zdarzyło się, że Rogers obraził swojego osobistego sekretarza Nathaniela Pottera a ten dał już pretekst, którego Gage potrzebował. Potter zeznał pod przysięgą, że Rogers miał kolaborować z Francuzami jeśli rząd brytyjski nie zatwierdzi jego planu zarządzania. Zeznania Pottera budzą wątpliwości ponieważ Francuzi nie byli zainteresowani spotkaniem z Rogersem. Niemniej na mocy zeznań Pottera, w grudniu 1767 roku Rogersa aresztowano i oskarżono o zdradę stanu. Zarzucano mu knucie intrygi z Francuzami i Indianami przeciwko królowi i rządowi, marnowanie pieniędzy na „drogie programy i projekty”, mimo że wspierane były przez Benjamina Robertsa, byłego komisarza do spraw Indian w Michilimackinac. Zakutego w łańcuchy zabrano wiosną 1768 roku na rozprawę do Montrealu. Rozprawę odroczono do października, Elizabeth nosząca ich pierwsze i jedyne dziecko wróciła do domu w Portsmouth. Przeciwko bezpodstawnemu aresztowaniu Rogersa protestował bezskutecznie John Stark.

Gage wysłał Rogersa do Montrealu na rozprawę ale Rogers był jednym z przyjaciół Amhersta. Dzięki jego wpływom Rogersa oczyszczono z wszystkich zarzutów i sądowy werdykt wysłano królowi do zatwierdzenia. Król zaaprobował orzeczenie ale nie mógł wezwać Gage'a. Sporządził też notatkę wg której na Rogersie pozostał cień możliwej zdrady.

Powrót do Michigan pod władzę Gage'a był nie do pomyślenia więc w roku 1769 ponownie wyjechał do Anglii w nadziei kasacji jego długów. Jednak król George III pochłonięty sprawami niezadowolonych kolonii nie mógł poświęcić mu czasu. Rogers znów znalazł się kilka razy w więzieniu za długi. Najdłużej 2 lata w 1772 – 1774. Dzięki pomocy starszego brata Jamesa udało mu się je opuścić.

Zdecydował pozwać Gage'a do sądu o nieuczciwe uwięzienie. Gage załatwił sprawę polubownie przez zaoferowanie Rogersowi połowy żołdu majora w zamian za rezygnację z procesu.